MESSE DES GLACES | Fafchamps

“I fall / I fall / I fall to my knees and worship the eternal music.”
— Guðrún Eva Mínervudóttir, Ad Genua

Poollandschappen bestaan uit massa en licht. Uit dof gerommel, gedreun en immense stilten. De mens is er slechts een tijdelijke overlever. Wat ligt er tussen het oneindige en onszelf? De fragiele draad van onze stemmen, die ons al trillend aan de eeuwigheid proberen vast te klinken. Net als water kunnen ze vast, vloeibaar of vluchtig zijn (Mouyayoum van Hillborg).

Voor Messe des Glaces liet Jean-Luc Fafchamps zich inspireren door verhalen over poolreizen. Koor en sopraan bezingen de eindeloze vlaktes waarvan het felle wit de ogen verbrandt en waarop beren en walrussen voorbijtrekken. Maar de trombones laten ook de chaos en het hels gekraak weerklinken van enorme ijsmassa’s die vervolgens als afbrokkelende kathedralen ronddrijven.

Want hoewel muziek eeuwig is, zijn wij dat niet. En het ijs is dat ook niet meer.