Méryll Ampe

20:30 : Doors

Méryll Ampe is beeldend kunstenaar van opleiding maar ook geluidskunstenaar. Hij benadert geluid als een sculptuur, als een ruimte die gevormd wil worden. Tussen elektronische improvisatie en noise verkent hij de tactiele wereld van geluiden en ziet deze als materiaal. Via verschillende volumes en perspectieven van geluid stelt Ampe onze waarneming in vraag. Het lichaam van de luisteraar, zijn oppervlak en zijn grenzen spelen een integrale rol in deze muzikale ervaring.De geluidscreaties van Méryll Ampe zijn samengesteld uit effecten en trillingen met als resultaat een subtiele kruising tussen modulaties, schrille en doordringende hoge tonen en verzadigingen. Is dit een abstracte of een tastbare wereld? Een oneindige elektronische galm?

Interview met Méryll Ampe

Kun je ons iets vertellen over het project dat je op de volgende editie van Ars Musica zult presenteren? Is het een concreet werk of past het meer in je algemene aanpak?

Tijdens mijn concerten improviseer ik met behulp van analoge bronnen, zoals mijn synthesizers en filters. Ik zie mijn set-up als een instrument dat me toelaat geconcentreerd te luisteren naar het heden en me aan te passen aan de verschillende plaatsen en geluidssystemen die ik tegenkom. Het wordt vooral uniek omdat het zich echt openvouwt. Er verschijnen steeds nieuwe texturen, dynamieken en vervlechtingen. 

Mijn werkwijze is instinctief en radicaal. Ik creëer massieve, organische klankwerelden die zich ontspinnen, elkaar kruisen en uiteenvallen. Er kunnen motieven zijn of een soort aritmie. Ik speel met verschillende concepten zoals micro/macro, verticaliteit/horizontaliteit en verschijning/verdwijning. Het is alsof het geluidsmateriaal dat ik in real time manipuleer en boetseer een dualiteit onthult.

Je bent geluidskunstenaar en beeldend kunstenaar van opleiding, hoe beïnvloedt jouw 'visuele' benadering je muzikale aanpak?

Ik heb een achtergrond in de beeldende kunst en studeerde houtsnijwerk aan de École Boulle in Parijs en daarna aan de Beaux-Arts in Cergy. Mijn benadering van muziek is autodidactisch en als tiener was ik vooral geïnteresseerd in cello en drums. Het waren in feite deze twee praktijken (muziek en beeldhouwen) die me ertoe brachten om klankwerelden te verkennen. In mijn experimenten, die de basis vormen van mijn auditief werk, zit een soort ruwheid en poreusheid die doet denken aan hout of gips.

Ik zie geluid hoofdzakelijk als een levend materiaal dat gebeeldhouwd moet worden, maar ook als een materiaal waarmee ik mezelf kan uitdrukken voorbij het gesproken woord en waarmee ik 'urgente', onmiddellijke en levende dingen kan produceren. Dan ontstaat de relatie met het visuele via verschillende dynamieken: vlakken, perspectieven, de manier van snijden in een massa die een vorm wordt. Ik begin te spelen en beetje bij beetje valt er iets op zijn plaats, wordt het gebeeldhouwd. Bovenal ben ik op zoek naar de plasticiteit en lichamelijkheid van geluid, zoals het volume, de dichtheid, iets dat steeds massiever wordt, dat trilt en samentrekt doorheen lichamen, het mijne en dat van het publiek.

Je brengt electro en noise samen in een artistieke aanpak waarin geluid gematerialiseerd en zichtbaar gemaakt wordt. Zou je je werk omschrijven als geluidssculpturen?

Helemaal aan het begin van mijn carrière, een paar jaar geleden, ben ik begonnen met het materialiseren van het medium 'geluid' door middel van tastbare materialen, zoals gips en tekeningen (https://meryllampe.com/sculptures/). De vraag die ik mezelf helemaal in het begin stelde was vooral: hoe kan ik geluid zichtbaar maken door middel van materie? Nu mijn werk verder geëvolueerd is, ben ik nog steeds op zoek naar de materialiteit van het onzichtbare. Ik doe veel onderzoek om geluid fysiek tastbaar te maken door middel van trillingen en auditieve fenomenen. Ik concentreer me op het verkennen van ruwe materialen, om een 'zintuiglijke' ervaring te bieden, de verbeelding van de kijker in vraag te stellen, of mentale landschappen te schetsen. Maar ook om dissociatieve indrukken op te roepen, die een dualiteit onthullen en je toelaten om onbekende werelden en zijnstoestanden te verkennen die de platgetreden paden verlaten of de ruimtes van de infra-wereld opzoekt.

Je hebt het vaak over de materialiteit van geluid die noise muziek mogelijk maakt. Geeft die materialiteit je ook de mogelijkheid om te spelen met de sensaties van het luisteren en de ruimtelijke receptie van je muziek?

Ja, noise muziek stelt me in staat om te spelen met de intentie om de luisteraar te vatten, het levende lichaam te grijpen. Daarom speel ik live, omdat ik dan meer met ruimte kan spelen. Als ik op een tamelijk hoog volume speel, kan ik dieper in het geluidsspectrum graven, een lichamelijkheid bereiken en zo hypnotiserende geluidsfenomenen creëren. Dit leidt tot verrassende sensaties, het gevoel van onderdompeling en een intieme ervaring.

- door Alexandre Castant